Okoliczności powstania muzeum Obok kościoła parafialnego p. w. Matki Bożej Ostrobramskiej w Szufnarowej mieścił się niezagospodarowany budynek. W 1996r. ks. Bronisław Domino-ówczesny proboszcz umieścił w nim sprzęty i narzędzia gospodarcze. Wszystkie eksponaty gromadzone były latami przez proboszcza i jego brata ks. Antoniego. Dokumentują one życie i pracę mieszkańców wsi i okolic. W zbiorach znajdują się przedmioty używane w gospodarstwach domowych i rolnych. Wszystkie eksponaty oddawane były przez mieszkańców miejscowości Szufnarowa i okolicznych wiosek.

Krótki opis układu przestrzennego muzeum
Budynek muzeum składa się z 3 poziomów:
* 2 garaże, w których mieszczą się przedmioty zbyt duże, aby umieścić je w innych salach np.: drewniane młynki, kobylnice, kołowrotki, żarna itp.
* Parter:
* przedsionek: lichtarze, ornaty, drewniane rzeźby ludowe pochodzące z kapliczek
* sala 1: poświęcona tkactwu: krosna, kołowrotki, warsztat tkacki z 1937r., krężele, rafacze.
* sala 2: eksponaty związane z szewstwem i stolarstwem: buty skórzane i słomiane, kopyta szewskie, prasa do klejenia, strug, lemiesz.
* sala 3: wyposażenie gospodarstwa domowego: magielnice, maśniczki, sita, beczki, drewniane łyżki, chochle.
* I piętro:
* jedno pomieszczenie: waga stołowa, wirówka do mleka, sitka,cebrzyk, niecki, magielnice, prasa, słomiane koszyki, Turoń, kołyski, kobylnice, żelazka( na duszę, węgiel), młynki, lampy(naftowe i karbidowe, hełmy i mundury z okresu II wojny światowej.
_ otoczenie muzeum:
* szopa: sanie wyjazdowe, bryczka, miech kowalski, młynki do zboża, sieczkarnie, drewniane kufry.
* otoczenie szopy: oś do wozu, młynki do zboża, drabiny, ule w pniach, wiatraki.

Charakterystyka wybranych eksponatów:
- Miech kowalski: służył wpędzaniu powietrza do zarzewia ogniska. Miech poruszał się za pomocą rączki, która wisiała pod dachem na końcu łańcucha.
- Lampa karbidowa: stanowił ją dwuczęściowy zbiornik metalowy z rurką. Dolna część zbiornika zawierała karbid, górna-wodę, która skapując na karbid powodowała wydzielanie się acetylenu, spalającego się u wylotu rurki. Wynaleziona w końcu XIX w., stosowana do oświetlania wagonów kolejowych, statków, a niekiedy mieszkań.
- Warsztat tkacki z 1937 r.: proste urządzenie do wytwarzania tkanin. Wszystkie czynności służące powstawaniu tkaniny wykonywane były ręcznie przez tkacza. Podczas obsługi warsztatu tkackiego, tkacz używał rąk do wprowadzania wątku w przesmyk i przybijania go do krawędzi tkaniny, nogi natomiast służyły do zmiany przesmyku.
- Kołowrotek: najprostsze urządzenie mechaniczne do wytwarzania przędzy z włókien. Bardzo powszechne w dawnych czasach, zwłaszcza w wytwórstwie chałupniczym.
- Cep: narzędzie służące do młócenia zboża. Znane są cepy dwudzielne tzn. złożone z 2 drążków (dzierżaka i bijaka) złączonych ze sobą skórzaną więzią. Młócenie cepami miało wyższość nad innymi rodzajami młócki, ponieważ dawało słomę prostą, nadającą się do poszywania (krycia) dachów.
- Młynek ręczny do kawy, herbaty: napędzane ręcznie urządzenie do mielenia twardych ziaren. Uzyskany w wyniku mielenia proszek był bardziej aromatyczny od obecnie kupowanych przypraw mielonych.
- Żelazko na duszę: żelazne żelazko, podgrzewane rozgrzaną sztabką żelaza (tzw. duszą), która wcześniej była rozgrzewana na palenisku.

CZYTAJ DALEJ»